formacja duszpasterska

Różnego rodzaju posługi, które podejmujemy w czasie formacji seminaryjnej są dobrą okazją do wzrastania duchowego i nabywania nowych umiejętności i wiedzy w zakresie duszpasterstwa. To czas spotkania z ludźmi, wsłuchiwania się w ich życie, problemy i radości, to czas wpatrywania się w bogactwo Kościoła, w którym znajdują się niezliczone grupy o przeróżnych charyzmatach – pochodzących od Tego samego Ducha, albowiem „Wszystko zaś sprawia jeden i ten sam Duch, udzielając każdemu tak, jak chce.” (1 Kor 12,11), w końcu to czas rozwoju w miłości.

Przygotowując nas do przyjęcia święceń kapłańskich – nasi wychowawcy mają na uwadze słowa, które napisał Jan Paweł II w Liście do kapłanów na Wielki Czwartek 1979 odwołując się  do słów świętego Grzegorza Wielkiego: „Ars est artium regimen animarum” (tłum.: Sztuką ponad sztuki jest rząd dusz) – „Więc mówię Wam, nawiązując do jego słów: starajcie się być “artystami” duszpasterstwa.” Zatem posługi, które nam przydzielają mają na celu owe stawanie się „artystami duszpasterstwa”, to znaczy kapłanami posłanymi do każdej wspólnoty, potrafiącymi odnaleźć wspólny język z każdym i z zaangażowaniem wychodzącymi do każdego i o każdej porze.

  • Chorzy oraz niedzielna posługa w Szpitalu

Dzień, w którym bracia alumni przyjmują posługę akolitatu wiąże się również z możliwością odwiedzin wśród chorych naszej parafii. Akolici roznoszą komunię świętą do osób, które o własnych siłach nie są w stanie przybyć na niedzielną Eucharystię. Towarzyszą temu bardzo często miłe spotkania z domownikami i długie rozmowy z chorymi. Ponadto posługa wśród chorych obejmuje cierpiących przebywających w Wojewódzkim Szpitalu. Bracia wspierają kapelanów w roznoszeniu komunii świętej chorym, którzy przebywają na wszystkich oddziałach szpitala. Niezwykły jest dzień Wigilii – stało się już tradycją, że po Wieczerzy Wigilijnej w klasztorze, udajemy się do szpitala, aby przełamać się opłatkiem z osobami pozostającymi na Święta w szpitalu, złożyć im życzenia oraz wspólnie zaśpiewać i zagrać kilka pięknych polskich kolęd.

  • Droga Neokatechumenalna

„Adresatami Drogi Neokatechumenalnej są m.in.: wszyscy którzy oddalili się od Kościoła, którzy nie byli wystarczająco ewangelizowani i katechizowani, którzy pragną pogłębiać swoją wiarę i prowadzić ją ku dojrzałości, którzy pochodzą z wyznań chrześcijańskich nie będących w pełnej jedności z Kościołem katolickim. Na Drogę mogą wejść również osoby konsekrowane i duchowne , oczywiście za zgodą swoich ordynariuszy i w poszanowaniu dla własnego charyzmatu.” (br. Karol)

Członkowie poszczególnych wspólnot Drogi są otwarci na każdego z braci – i tu trzeba by użyć słowa bardziej oddającego rzeczywistość – uczestniczących w spotkaniach. Możliwość uczestniczenia daje dobrą okazję do zapoznania się z bliska z tym niezwykłym charyzmatem, niejeden z nas po bliższym spotkaniu z ludźmi na Drodze doświadcza nawrócenia.

  • Dzień walki z trądem

Ostatnia niedziela stycznia jest w Kościele obchodzona jako Dzień Walki z Trądem. Różne Środowiska Kościoła lubelskiego włączają się w tę akcję zbierając fundusze na pomoc ludziom dotkniętych trądem. Co roku patronatem pomocy obejmowane są różne ośrodki pomagające ludziom chorym na trąd prowadzone przez polskich misjonarzy. W ubiegłych latach zespół organizacyjny postanowił wesprzeć inicjatywę budowy ośrodka medycznego w Essassa w Gabonie, przy misji braci mniejszych kapucynów naszej prowincji. Od wielu lat w korzystając z uprzejmości proboszczów parafii Poczekajka, przy której posługujemy – w kawiarence „u Franka” organizowany jest kiermasz ciast. Nie bylibyśmy w stanie przeprowadzić tego dzieła bez pomocy naszych licznych przyjaciół i zaprzyjaźnionych cukierni, którzy z dobroci serca przekazują przepyszne wypieki. Cały dochód przeznaczony jest na dzieła misyjne prowadzone przez Siostry Misjonarki NMP Królowej Afryki – Siostry Białe. 

  • Franciszkański Zakon Świeckich 

„Bracia i Siostry tzw. Trzeciego Zakonu św. Franciszka z Asyżu żyją duchowością swojego założyciela, a więc podobnie jak bracia z I Zakonu i siostry II Zakonu. Bazowym dokumentem, na którym się opierają jest Reguła Franciszkańskiego Zakonu Świeckich znana też jako Zachęta św. Franciszka dla braci i sióstr od pokuty. Członkowie wspólnoty mają dążyć do jak najpełniejszego naśladowania i zjednoczenia z naszym Panem Jezusem Chrystusem na wzór św. Franciszka poprzez praktykowanie rad ewangelicznych, w sposób szczególny: ubóstwa, czystości i posłuszeństwa zachowując wymogi swego świeckiego stanu (por.KG9)” (br. Krzysztof M.)

Posługa brata alumna podobnie jak w innych wspólnotach polega na wiernym i dokładnym przyglądaniu się pracy duszpasterza wspólnoty, w tym przypadku tzw. Asystenta. Poza tym to dobre miejsce do poznania charyzmatu franciszkańskiego widzianego oczami osób świeckich, którzy na co dzień żyją, pracują i rozwijają się „w świecie”. Franciszkański Zakon Świeckich na „Poczekajce”  jest jak rodzina, gdyż są w niej małżeństwa z dziećmi, ludzie młodzi, osoby samotne i starsze.

  • Grupa AA

„Grupa Anonimowych Alkoholików „Benignus” spotyka się w każdą niedzielę na mitingach o godzinie 17:00. Spotkanie w pierwszą niedzielę miesiąca jest  mitingiem otwartym, na który może przyjść każdy kto nie należy do wspólnoty. Spotkania rozpoczynają się odczytaniem preambuły oraz przypomnieniu 12 tradycji. Następnie uczestnicy dzielą się swoim świadectwem ostatnich dni czy tygodni. Każdy w wolności, kto chce.” (Aleksander G.)

Posługa w tej grupie jest specyficzna. Polega przede wszystkim na obecności, ona jest tu najważniejsza. Brat uczestniczący w spotkaniach jest zobowiązany do całkowitego zachowania tajemnicy co do treści spotkań.

  • Golgota Młodych

„Bracia Kapucyni zapraszają na Festiwal Prostego Życia – Golgota Młodych w Serpelicach. Golgota Młodych to wspólnota ludzi odważnych, to miejsce odkrycia o sobie prawdy. To miejsce konfrontacji ludzi młodych z Krzyżem.” (fb Golgota Młodych)

Różne są okazje do spotkań i w różnych miejscach możemy się spotykać. Jest też wiele znaków, pod którymi możemy wspólnie spędzać czas. Jednak my – jako Bracia Mniejsi Kapucyni Prowincji Warszawskiej – chcemy spotkać się w miejscu  jedynym w swoim rodzaju  – na Golgocie i pod wyjątkowym znakiem, jakim jest znak Krzyża. Zamierzamy odważnie skonfrontować nasze życie z Męką Jezusa, czyli wejść z całym naszym bagażem osobistego życia na Golgotę, stanąć pod Krzyżem i poddać się życiodajnej mocy płynącej z ran Ukrzyżowanego. Każda edycja tego spotkania ma wyjątkowy i niepowtarzalny temat, który podejmujemy, aby spotkać się z Ukrzyżowanym, którego tak bardzo ukochał św. Franciszek.

Bracia alumni seminarium podejmują na tym spotkaniu przeróżne posługi, od noszenia elementów sceny, poprzez posługę w kuchni, podczas liturgii czy spotkań w grupach. Golgota Młodych to dzieło wszystkich braci naszej prowincji skierowane do ludzi młodych, młodych duchem. Co Ty na to? Wybierzesz się na najbliższe spotkanie?

  • Grupa Modlitwy O. Pio

„Grupa ta jest niezwykle prężna mimo podeszłego wieku jej członków. Są to ludzie, którzy chcą w swoich środowiskach rodzinnych, pracy być ewangelizatorami, którzy pamiętają w modlitwie o spotkanych przez siebie osobach. Działanie grupy w dużej mierze zależy od duszpasterza, który aranżuje spotkania oraz może wprowadzić pewne nowości czerpiąc z innych grup – chociażby dzielenie Słowem Bożym czy wspólna adoracja. Możemy powiedzieć, że owa grupa jest żywym pomnikiem Ojca Pio na ziemi o czym szczególnie powinni pamiętać kapucyni i troszczyć się o to dzieło.” (br. Krzysztof F.)

Grupa Modlitwy o. Pio spotyka się na „Poczekajce” raz w miesiącu oraz posłudze tego dnia na Eucharystii o godz. 18:00. Dzień skupienia przed Adwentem i Wielkim Postem oraz wyjazdy na Czuwania z Ojcem Pio raz w roku są nieodłącznymi elementami formacji. Alumn jest w tej grupie pomocą bratu kapłanowi – jest dla niego „bratem towarzyszącym w posłudze”.

  • Ministranci i lektorzy

„Bycie opiekunem grupy ministrantów ołtarza jest posługą dość wymagającą, ale również bardzo uszczęśliwiającą. Istotne jest na samym początku, przynajmniej wstępnie, ustalić cele i program formacji na cały rok i każdy semestr, zorganizować metody i środki pracy, a także zadbać o dobry kontakt z rodzicami. W tym wszystkim należy pamiętać o wieku chłopaków, ich indywidualnych możliwościach. Rzeczą ogromnej wagi jest tworzenie klimatu przyjaźni na spotkaniach, ale też bezcenne jest wychowanie do dyscypliny i ukazanie zasad i powagi bycia ministrantem.” (br. Władysław)

Posługę opiekunów pełnimy w każdej grupie wiekowej, zarówno wśród ministrantów jak i lektorów. Każda grupa wymaga indywidualnego podejścia i całkowitego zaangażowania.

  • Oaza

Ruch Światło-Życie ma swoje źródło w nurcie odnowy Sobory Watykańskiego II, jego owoce i postanowienia zawarte w dokumentach soborowych stały się inspiracją dla założyciela Ruchu – sługi bożego ks. Franciszka Blachnickiego. Sam założyciel wielokrotnie powtarzał, że Ruch powstał z inspiracji Ducha Świętego i jest dziełem Niepokalanej, Matki Kościoła. Duchowość Ruchu Światło-Życie cechuje przeżywanie własnego życia i powołania chrześcijańskiego jako bezpośredniej, osobowej relacji do Osoby Jezusa Chrystusa, zjednoczenia z Nim, a także otwarcie się na działanie Ducha Świętego i Jego dary – charyzmaty. Wyraża się przede wszystkim w pielęgnowaniu życia modlitwy osobistej i wspólnej przeżywanej jako osobiste spotkanie z Jezusem w Duchu Świętym.” (br. Krzysztof Ł.)

Bracia posługujący we wspólnocie zapoznają się z charyzmatem przygotowując się np. przez pełnienie posługi animatora mniejszej grupy, do objęcia w przyszłości posługi moderatora wspólnoty. Ruch gromadzi ludzi różnego wieku i powołania: młodzież, dzieci, dorosłych, jak również kapłanów, zakonników – także kapucynów, zakonnice, członków instytutów świeckich oraz rodziny w gałęzi rodzinnej, jaką jest Domowy Kościół (nazywany także Oazą Rodzin).
Spotkania ogólne Wspólnoty na „Poczekajce” odbywają w każdy piątek o godzinie 18:00 w salce „oazowej” pod kościołem. 

  • Odnowa w Duchu Świętym

„Wspólnota Miłosierny Samarytanin. “Idź i ty czyń podobnie.” Okazuj miłosierdzie. Dostrzegaj ludzi, którzy – poranieni, odtrąceni, zagubieni – potrzebują pomocy. Bądź wrażliwy i odważny. Nie bój się prowadzić ludzi do spotkania z Bogiem, który jest MIŁOŚCIĄ, bo tylko On ma moc przemiany ludzkich serc, tylko w Nim znajdują uzdrowienie wszystkie ludzkie zranienia.  Tak pokrótce odczytujemy wezwanie, które Pan kieruje do naszej wspólnoty. Jeśli chcesz dowiedzieć się o nas czegoś więcej – zapraszamy do czytania, oglądania i rozważania strony naszej Wspólnoty! Niech Pan będzie uwielbiony we wszystkich Swych dziełach!” (tekst pochodzi ze strony facebook-owej Wspólnoty

Posługa brata alumna w tej wspólnocie polega na towarzyszeniu opiekunowi grupy. Takie bycie obok to czas na doświadczanie mocy w Duchu Świętym, obecności Boga i odkrywania Trzeciej Osoby Boskiej – Ducha Świętego. To świetny czas na rozwój duchowy. 

  • Pielgrzymki piesze

Wakacje w seminarium to nie tylko czas odpoczynku, ale również różnych posług. Jedną z nich jest uczestnictwo w pieszych pielgrzymkach na Jasną Górę. Bracia wyruszają na pątniczy szlak z miejsc gdzie istnieją kapucyńskie grupy pielgrzymkowe, zwane „brązowymi”. Wyruszamy m.in.: z Lublina, Warszawy, Białej Podlaskiej oraz Mogilna.  Ponadto bierzemy również czynny udział na szlaku tak zwanej Pielgrzymki Honorackiej z Zakroczymia do Nowego Miasta nad Pilicą . Jak dla każdego pielgrzyma, wędrówka pątniczym szlakiem jest czasem zmagania, pokuty i walki z własnymi słabościami. Dla nas to również czas nauki odpowiedzialności, wielu rozmów i odkrywania bogactwa wzajemnej życzliwości i oddania, które okazują między sobą pielgrzymi stawiając kolejne kroki w drodze na spotkanie z Matką.

  • Puławy

Bracia przynajmniej dwa razy w roku odwiedzają  Miejski Ośrodek Socjoterapii w Puławach, gdzie podejmują się organizacji dnia skupienia przed Bożym Narodzeniem oraz w okresie Wielkiego Postu. Jest to trudna posługa, ale zarazem bardzo piękna. Bracia muszą odnaleźć w sobie pokłady cierpliwości i szczerości, ale przede wszystkim wymaga to od nich postawy autentycznej chęci na spotkanie i mówienie o Jezusie. 

„W ośrodku na co dzień odbywają się lekcje dla młodzieży na poziomie gimnazjum oraz szkoły zawodowej. Młodzi ludzie uczą się w tej instytucji, to osoby, które weszły w pierwsze, drobne konflikty z prawem, sprawiały trudności wychowawcze w normalnej szkole lub sądownie zostały odebrani z rodzin wykazującym zachowania patologiczne” – jak pisał niegdyś jeden z braci posługujących.

  • Rekolekcje dla bezdomnych oraz posługa wśród nich

„Prekursorem rekolekcji dla osób bezdomnych jest brat Michał Gawroński – jeszcze jako kleryk. Wraz z ekipą braci i wolontariuszy podjęli się w 2009 roku organizacji rekolekcji. Rekolekcje od tamtej pory odbywają się dwa razy w roku – w Adwencie oraz Wielkim Poście. Czas trwania to pełne trzy dni. Rekolekcje w Dąbrowicy jako dzieło wielu braci i wolontariuszy stają się miejscem zatrzymania, próby podjęcia nowego życia, zwłaszcza jednak pojednania się z Bogiem i powrotem do Niego nawet po wielu długich latach. Dla Osób Bezdomnych Dąbrowica staję się przede wszystkim miejscem, gdzie na nowo mogą poczuć się ludźmi, przyjętymi, nie wzgardzonymi, ale zaakceptowanymi z całym bagażem życia.” (br. Piotr i Aleksander G.)

Rekolekcje Adwentowe i Wielkopostne zainicjowane przez braci seminarium kapucyńskiego obecnie są dziełem, w którym biorą udział osoby świeckie, które z ofiarnością oddają swój czas i siły osobom bezdomnych, jak również Centrum Pomocy Wolontariatu oraz Caritasu Archidiecezji Lubelskiej. Pomocą służą również Siostry Kapucynki. Poza tym Osoby Bezdomne i potrzebujące mogą zapukać do furty naszego klasztoru, gdzie otrzymają pomoc i wsparcie. To niezwykle ważna i trudna posługa, której się oddajemy, praca wśród ubogich to jeden z wymiarów charyzmatu franciszkańskiego i kapucyńskiego.